هنوز صدای سوت آغاز مراسم اسکار در تیاتر کداک شهر لسآنجلس به صدا درنیامده بود که ساموئل اتوئو از ایالت کاتالان با یک هت تریک در نیمه دوم شبی بیاد ماندنی را آفرید، چند ساعت قبل از برگزاری هشتادمین مراسم اسکار یکی از زیباترین بازیهای لالیگا بوقع پیوست. برو بکس ایالت کاتولینا پنج بر یک لووانته را در هم کوبیدند تا مزه شکست کهکشانیها در برابر ختافه صد چندان شود.
قوهای مادرید، طی هشت روز گذشته سه شکست خانگی را تجربه کردهاند تا سانتیاگوبرنابونشینان به همراه کالدورن روحشان در اعماق جهنم به بند کشیده شود و نیوکمپ غرق در شادی و سرور شود. از آیپاد تاچ صدای علی گیدور میآید که دارد داوای داوای را میخواند و پوشکین جواب میدهد روکی روکی.
بعد از برد دلچسبناک بارسا خودم را به سلولوئید مهمان کردم. بر وزن اسمیرنوف باز کردم. برای همین وقتی شما داشتید مراسم اسکار را به همراه صدها میلیون نفر مردم سراسر جهان میدیدید (عجب جمله خفنی شد) من نشستم جدیدترین فیلم نیل جردن با بازی جودی فاستر را نگاه کردم.
در لحظهای که پرزرق و برقترین جشن سینمای جهان در حال انجام بود و ماریون کوتیار و تیلدا سویندن از خوشحالی در پوست خود نمیگنجیدند، جودی فاستر با یک اسلحهی ۹ میلیمتری در خیابانهای نیویورک داشت آدم میکشت و یاد تروایس بزرگ را زنده نگه میداشت.
چه چیز دیگر میتوان درباره این جدیدترین فیلم جودی فاستر گفت غیر از اینکه ای برادران Brave One را ببینید، شمایی که راننده تاکسی اسکورسیزی را هیچگاه فراموش نخواهید کرد. اینبار آیریس نیویورک را در زیر قدمهای خود دارد. نیویورک آسوده باش که روح تراویس در کالبد آيريس آدم بدها را میکشد
اعضای خنگ و احمق آکادمی هیچ وقت نخواهند فهمید تراویس چرا به خودش شلیک کرد. همانها که در کارنامه ننگین خود به بهترین فیلمهای تاریخ سینما هیچ وقت اسکار بهترین فیلم را ندادند. چه کسی میتواند همشهری کین اروسن ولز، روانی و سرگیجه آلفرد هیچکاک، ادیسه فضایی استنلی کوبریک، اینکآخرالزمان فرانسیس فوردکاپولا، پیانیست رومن پولانسکی و گاو خشمگین، رفقای خوب و راننده تاکسی مارتین اسکورسیزی را انکار کند؟
