برو ایررورسیبل گاسپار نوئه را ببین، تا ببینی فیلم خوب که میگویی یعنی چی؟ تا ببینی فرزاد موتمن و فیلمنامهنویسش سعيد عقیقی کپی دست چندم یک فیلم را چگونه به خوردت دادند. چرا آقایان مونتاژکار در هیچ کدام از مصاحبههایشان هیچ اشارهای به فیلم برگشت ناپذیر نمیکنند؟ برادر تارانتینو وقتی برای اکران فیلم بیل را بکش به ژاپن رفت.
وقتی معروفترین منتقد سینمای ژاپن از او درباره اینکه سکانسهای فیلمش به شدت یادآور فیلمهای خیلی مهجور سینمای شرق است، تارانتینو سرش را بالا گرفت و این نکته را تایید کرد، بعد هم وقتی ازش درباره نام فیلمها پرسید نام تمامی فیلمهایی که خواسته بود بهشان ادای دین کند را بر زبان آورد. حالا فرزاد موتمن و سعید عقیقی حتا برای یکبار هم به فیلم برگشت ناپذیر اشاره میکنند؟
نکنند فکر میکنند ما در غار زندگی میکنیم شاید هم سرشان را کردهاند توی برف؟ وقتی کپی دست چندم یک فیلم خوب را با افه روشنفکری به خوردشان میدهند بعد از دیدنش مینویسند: "فیلم خوبیه... کپیبودنئه آزارم نمیده." آخر شما را چی آزار میدهد؟
گاسپار نوئه یکی از پیروان تارانتینو کجا؟ فرزاد موتمن و سعید عقیقی کجا؟ به قول علی لطفی: "اتفاقن فرصت خیلی خوبی است اکران صداها. جا دارد مصاحبههای گاسپارنوئه ترجمه شود. این که چقدر خود را مدیون تارانتینو میداند. چقدر تاثیر گرفته. بعد برسیم به کسی که در فضای برگشت ناپذیر نشخوار کرده و یک ورژن مبتذل ایرانی شده تحویل داده. رسیدن از قتل به کتاب کادو دادن در فلاش بک هم به نظر خودشان حرکت از دل تاریکی به روشنایی بوده... حتمن بوده.
آنوقت میشود بیشتر صحبت کرد، درباره کسی که از شاگردان تارانتینو تقلید میکند و آنوقت به جای ادای دین فحش نامه برای تارانتینو مینویسد. خب اشکالی هم ندارد. آنوقت سوال آقای عقیقی را باید دو دستی به سمت خودش تعارف کرد: ببخشید! دستشویی کجاست؟"
سعید مروتی در روزنامه همشهری، پنچشنبه 7 آبان 1388 صفحه 1۵ در هواداری صداها مینویسد: "فرزاد موتمن کارگردان قهوه و سیگار است، نه چاقوکشی و کتککاری. چنان که در همین صداها هم که کارگردانی بسیار متناسبی دارد وقتی نوبت کتک کاری و اکشن میرسد، همه چیز رنگ میبازد. صداها نماینده خلف سینمای روشنفکرانه است، فیلمی برای دانشجوها، کارمندان، و کلا طبقه متوسط، فیلمی که همسو با سلیقه تماشاگر شهرستانی، اندیشیده و ساخته نشده است. با قصهای که بدیع است و غافلگیرکننده."
آقا چرا توهین میکنی؟ من پدر جدم هم بچهی تهران بوده، از نام فامیلیام هم میتوانی بفهمی، البته اگر واقعن بچهی تهران باشی، ولی اگر این آقا خودش را تهرانی میداند، و به این حق به دیگران توهین میکند؟ من از تهرانی بودنم احساس بدی دارم. خانمها و آقایان، رفقای دیده و ندیده من همین جا از همه دوستان شهرستانی به خاطر نقل جمله سعید مروتی در وبلاگ گردباد معذرت خواهی میکنم.
آقای عقیقی کجایی تا ببینی به طرفداری از فیلم کپی شما چگونه یک نفر دیگران را به شهرستانی بودن متهم میکند. این سخنان مصداق میعاد در لجن نیست؟ رفقای شهرستانی از اینکه به دفاع از فیلم روشنفکری شما را شهرستانی خطاب میکنند ناراحت نباشید، برعکس افتخار کنید که در حلقه روشنفکران قرار ندارید.
چقدر خوب است که وقتی محاکمه در خیابان اکران شده، همه مدل فیلمی روی پرده است. از فیلم روشنفکری صداها که فیلمندیدهها به خاطرش غش و ضعف کردهاند تا نیش زنبور، آقای هفت رنگ، زندگی شیرین. هر کسی با هر سلیقه سینمایی میتواند فیلم نحله خودش را برود ببیند، ما به کسی کاری نداریم، ولی اگر کسی بخواهد در طرفداری از فیلمی به دیگران توهین کند، آن وخت ما باهاش کار داریم.
فیلم ندیدهها همان ندید بدیدهای سابق بهتر است قبل از ایررورسیبل یا ممنتو که سهل است، باید اول بروند کیلینگ استنلی کوبریک ببینی، بعد هم شورت کات رابرت آلتمن، بعدترش هم کلی فیلم تا برسی به گاسپار نوئه و کریستوفر نولان. داستانهای عامهپسند (پالپ فیکشن) داستانی با روایتی غير معمول که یاد کیلینگ (Kiling
ایضن آقای عقیقی همه بد، همه ضد فرهنگ، درختان اسکلتهای بلورآجین، اکثریت کله پاچهخور سینمارو قدر هنر را نمیداند، قدر شما را نمیدانند، آنها یعنی همه یعنی ما منتظر هستند هستیم تا صداها اکران نشود تا روزی یک سانس و آن هم تمامی سانسهای مردهی چند سینما طوری برنامهریزی شود که حتا دوستداران صداها هم نتوانند فیلم محبوبشان را ببیند تا فیلم آبگوشتی شمسی پهلوون و چهارتا شیطون دوباره و صدباره اکران شود تا آنها یعنی همه یعنی ما حالشو ببرند ببریم.
ولی آقای عقیقی در این هوای دلگیر، درهای بسته و سرهای در گریبان، دستهای پنهان، نفسها، ابر، دلها خسته، در این فضای عفن، تیره و غبارآلود آیا امکانش هست بگویید صداها که این همه به هنرمند بودنش میبالید و آنرا گلی که در میان خلا روییده و حتا نمیتواند بوی مستراب صد ساله را تغییر بدهد چه چیزی دارد که آنها یعنی همه یعنی ما از درکش عاجز ماندهاند ماندیم؟ یعنی چه چیزی بیشتر از فیلم گاسپار نوئه؟
آقا نکند فکر میکنید فقط خودتان فیلم میبینید و دیگران، آنها یعنی همه یعنی ما میرویم شمسی پهلوون و چهارتا شیطون را میبینیم؟ واقعن صداها چیزی غیر از کپی بسیار مزخرف فیلم برگشت ناپذیر است؟ حالا کدام فیلم کالای کریهی است که ظاهر و باطن خفتبارش راه را بر هرگونه تفکر بسته است؟ به قول رضا معروفی توی حکم: خیلیها گل تو خلاشون سبز میشه، اما من اون گل بو نمیکنم.
محاکمه در خیابان فیلمی است با رسمالخط ِ دلخواه مسعود کیمیایی درباره «اندوه» بزرگی که در دل دارد، درباره مجموعهای از غمهای باشکوه و ماندگار. محاکمه در خیابان فیلمی به شدت سرد و طاعونی است. که حتا آن کتری توی آن اطاقه که دارد بخار میکند هم نمیتواند گرمش کند. 
مسعود کیمیایی با هر فیلمش ما را به پوکر سلولوید و زندگی دعوت میکند. فیلمساز دوران سپری شده. دورانی که عمرش به سر آمده. 
سینمای دیوید لینچ رازی است سر به مهر همچون رانندگی در شاهراهی گمشده آنهم در شب تار. 
سرانجام دیویدی علی سنتوری را دیدم. جدیدترین فیلم داریوش مهرجویی با بازی بهرام رادان و صدای محسن چاوشی، یکی از آن سلولوئیدهای است که تا مغز استخوانتان نفوذ میکند و مثل اسید سولفوریک آن را میسوزاند. 
در کشوری که نیمه دوم یک بازی فوتبال را اول پخش میکنند و بعد نیمه اول آن را. پس زیاد عجیب نیست که از سه گانه: «ستارهها» ساخته فریدون جیرانی، اول قسمت دوم آن به «نام ستاره است» به جای «ستاره میشود» به بازار بیاید.
کوکب سیاه یک فیلم نوآر است. از زنهایاغواگر تا مردانی خشن، فضاهایی سیاه، عبوس، خشونت عریان، سیگار، کلاه شاهپو، پلیسهای فاسد و زمینهای خیس بارانخورده که جزو جدایی ناپذیر فیلمهای نوآر Noir هستند. 
چهرهی زیبای هالیوود را میتوانید در صحنههای سلاخی کردن بتی شورت مشاهده کنید. در چهره اشکآلودش در صحنهای از فیلم پورونویی که دارد بازی میکند. 
بچه نابغهی هالیوود به همراه رفیق گاوچرانش یک شاهکــار جدیـــد و ساختارشکــنانه خلق کردهاند تحت یک نام واحد به نام «Grindhouse» که به گفتهی خود برادر تارانتینو برای طبیعیتر شدنش گرد و خاک و کثافت به فضا اضافه کردهاند. اپیزود کوئنتین اسمش هست Death Proof و برای رابرت رودریگوئز Planet Terror.
وقتی ۴ میلیون یورو تو حساب بانکیات پول باشد، دخترهای جردن و الهیه که سهل هستند، آن وقت مونیکا بلوچی هم خرته، عشق میشود چیزی که روی آش میریزند. 
اگر در جریان باشید، حکم ساخته مسعود کیمیایی تنها فیلمی است که در این چند سال اخیر نسخهی پردهای یا به اصطلاح کپی سرقت شدهی آن به هیچ عنوان در بازار زیرزمینی دیده نشد. اگر کسی حکم را دیده باشد یا روی پردهی سینما در زمان اکران (آذر ۸۴) دیده یا در خانهای اساطیری در اعماق خیابان فرشته. غیر از این دو حالت اصلن امکان ندارد کسی حکم را دیده باشد. 
کوئنیتن مقدس با نمایش 
کوئنیتن تارانتینو این خدایگان بزرگ سینما با هر فیلمش به ما درس جدیدی میآموزد. فیلمهایش همچون نوشتههای مقدس رازآمیزی است که فقط پیروان راستینش میتوانند به
یک فاحشه قد بلند با موهای بلوند و صورتی اغواگر. که غیر از رابطه برقرار کردن با مردها برای خوابیدن خیلی خوب بلد است که سیگار دود کند و پشت چشمانش را جوری نازک کند تا چشمهایش خمار به نظر برسد. 
سین سیتی یک کارتون نوآر است. یک شاهکار در تاریخ سینما. اگر غیر از این فکر میکنید خواندن گردباد برای شما وقت تلف کردن و مضر است. چون هیچ چیزی از آن نخواهید فهمید. همان گونه که از سین سیتی سر در نیاوردید. بهترین راه کلیک کردن روی بستن پنجره این وبلاگ و خروج از آن است. 
سینمای وحشت پیش از آنکه به فضاهای تاریک و غمزده دوران گوتیگ مدیون باشد، وامدار داستانهای بزرگ و تاثیرگذاری همچون آثار جاودانه برام استوکر و مری شلی است. از طرف دیگر سینمای اکسپرسیونیستی صامت آلمان بر این گونه سینما تاثیر شگرفی گذاشت و در تکمیل و تکامل سینمای وحشت نقش مهمی ایفا کرد. 
اگر بوف کور را خوانده باشید و هامون داریوش مهرجویی و بزرگراه گمشده دیوید لینچ را دیده باشید حتمن میدانید این دو فیلم شباهتهای انکار ناپذیری با شاهکار صادق هدایت دارند. 
مسعود کیمیایی: اویی که این روزها در روزنامهها با نامهای تازه، به عنوان نوکر روزنامه، آن هم در روزنامههای عصا به دست مینویسد، یک زبان دیگر را نمیداند. بماند که قطعن زبان فارسی را نمیداند. نه سازی را تا به حال به دست گرفته، فیدل کاسترو را نمیشناسد. 
ته ته این دنیا فقط معرفتِ که میماند. بچه پنتهاوس خیابان آصف زعفرانیه باشی یا در یک آلونک توی پاکدشت وارمین زندگی کنی. زیاد فرقی نمیکند. مهم معرفت است که باید داشته باشی. 
زیاد فرقی نمیکند اهل چه دینی و آئینی باشی. مسلمون هستی انسان باش. مسیحی هستی انسان باش. 
سلطان سینمای ایران تا ۳ مرداد ما را به دیدن رئیس دعوت کرده است. آدمها دودسته هستند: کیمیاییبازها و آنهایی که از آقای کیمیایی متنفراند. استاد با هر فیلمش ما را به عاشقانهترین خلوت خود دعوت میکند. به مهمانی سلولوئید و دیالوگ. 
قبل از تولد امروز با این گروه خفن یا همان ۱۳ یار اوشن رفتیم منزل پسری که با مار زندگی میکند. و جلوی دوربین یکی از شبکههای تلویزیونی خارج از کشور نشستیم و از علایقمان حرف زدیم. 
تارانتینو درباره بیل را بکش گفته است: این فیلم را برای خودم ساختم، که از دیدنش لذت ببرم. Kill Bill لایههای درونی بسیار فلسفی و پیچیدهای دارد. شما به عنوان بیننده باید از لایه اولیه این فیلم که خیلی کودکانه و ابتدایی به نظر میرسد رد شوید. در اعماق با دنیای سیاه مافیای درون مواجه میشوید. مافیای درون چیست؟ وقتی معنای وجیز را نمیدانید! مافیای درون را هم نخواهید فهمید! 
بعد از تولد رفتیم یک رستوران که ما به آن میگوییم: "زیرزمین." دقیقن زیرِ زمین است. 
این جمع اصل جنس است. بچههایی از جنس خودِ خودمان. از وب، وبلاگ، سینما تا موسیقی، ژورنالیسم، تئاتر و فوتبال. امشب توی زیرزمین صحبت آلپاچینو، براندو بزرگ، دنیرو و پدرخوانده گل انداخته بود. تیمورک این سه نفر در شاهکار فرانسیس فوردکاپولا بهمراه نینو روتا باعث شده که پدرخوانده به جاودانهترین اثر کلاسیک تاریخ سینما تبدیل شود. پدرخوانده جمع غولهای تاریخ سینما است. 
خواب دیدم نخل طلای امسال به گریندهاوس کوئنتین تارانتینو رسیده است. از خواب که بیدار شدم حس خوبی داشتم. این خواب تارانتینویی بهم خیلی چسبید. تعبیرش را به نظاره خواهیم نشست. 
دو مرد در قطاری هم سفر بودند. مرد اول میپرسد: آن بسته توی بار چیست؟ 
به احترام استاد میایستیم و به همراه فرانسیس فوردکاپولا، جرج لوکاس و استیون اسپیلبرگ او را تشویق میکنیم. به احترام اویی که نابترین لحظات را به ما هدیه کرد. 
این دختر خانم یکی از بچه معروفهای تهران است. او را میشناسید؟ باران کوثری یا باران بنیاعتماد؟ فرقی نمیکند! مهم این است که یکی از تاثیرگذارترین نقشهای سینمای ایران را بازی کرده است. 
